Şu buruk dünya hayatında adını bir ümit pınarı bilip dudağımıza dokunduruyoruz. “Havva” dedikçe, serinlik vuruyor dimağımıza. Hatıranı bir teselli yumağı yapıp sarılıyoruz duana. Günaha savrulduğumuz her demde, kötülüğün kuyusundan döndüğümüz her pişmanlıkta, ayıpla lekelendiğimiz her utançta, Yaratıcımızın bizden ümidini boşa çıkardığımız her seferinde, “ sözünün limanına atıyoruz mahcupluğumuzu.
Bu yazının tamamını okumak için abone olmanız gerekmektedir.
Tüm yazılara erişmek için abonelik paketlerimizi inceleyebilirsiniz.
Abone Ol
YORUMLAR
İlk yorumu yapan siz olun!