Osmanlılarda âdab-ı muaşeret ve nezaket kaidelerine pek ehemmiyet verilirdi. Sokakta rastlanılan ahbabı yüksek sesle ve adıyla çağırmak çok ayıp karşılanırdı. “Nereye gidiyorsunuz” şeklinde kendini alakadar etmeyen sualler sorulmazdı. Sokakta tesadüf edilen ve konuşmak zorunda kalınılan kadının, yüzüne dik dik bakarak konuşulmazdı. Ekâbirden olanlar, fakir kimselere verecekleri parayı kendisi vermez, yardımcısına verdirirdi.
Bu yazının tamamını okumak için abone olmanız gerekmektedir.
Tüm yazılara erişmek için abonelik paketlerimizi inceleyebilirsiniz.
Abone Ol
YORUMLAR
İlk yorumu yapan siz olun!