“Rabbim Beni Sıdkla Girdir Sıdkla Çıkar”

İnsan birinci doğumla annesinden dünyaya gelince yaşadığı muhitinin mahpusu ve zatının heykelinin kölesi olur. Heva onu lokma yapar yutar. Böylece hislerin ve vehimlerin içinde; cismaniyetini kuşatan oluşların hapishanesinde kalır. Ama insan gayret gösterir de his dairesini aşar, bağlılıklarını koparır ve nefsinin şehvet batnından çıkabilirse, onun ruhu varlık duvarını delip geçer, o varlığı yaratanın huzuruna varır. Böylece ikinci kez doğmuş olur. Bu öylesine bir doğuştur ki bunun peşinden bir daha ne bir fena ne de bir ölüm gelebilir.